Wat is liefde? Kijk naar een roos. Kan de roos zeggen: “voor goede mensen zal ik geuren, maar voor slechte doe ik het niet”? Of is er een lamp die voor een slecht mens níet wil schijnen? Ze zou geen lamp meer zijn. En hoe hulpeloos en zonder voorkeur geeft een boom schaduw aan ieder die eronder staat: oud en jong, groot en klein, goed en slecht, dieren en mensen, elk levend wezen, zelfs de houthakker die hem komt omhakken.

Probeer er eens op te letten, wat er in je kan veranderen, zodra je de mensen niet meer indeelt in goede en kwade mensen, maar ze beschouwt als onwetend en als niet-waarnemend. Geef je ‘dwaalleer’ op dat mensen in bewustzijn kunnen zondigen. Niemand kan in het licht van het bewustzijn zondigen. Zonde vindt niet plaats – zoals wij misschien menen – vanuit boosheid, maar vanuit onwetendheid. “Vader, vergeef hen, want ze weten niet wat ze doen.” Dit begrijpen wil zeggen: de bewonderswaardige vaardigheid verkrijgen van een roos, een lamp, een boom.

Tot het wezen van de liefde hoort ook dat ze geschenk is. Zoals de roos de aanwezigheid zoekt van mensen die hem emotionele bevrediging schenken en die mensen mijdt waarbij dat níet zo is? Als je positief bent ingesteld ten aanzien van hen die jou iets geven en die je verwachtingen vervullen en afwijzend ten aanzien van hen die dit níet doen? Ook hier is maar één ding mogelijk: de kunst leren om liefde als geschenk te verstaan.

Een kenmerk van de liefde is dat de liefde niet bewust is van zichzelf. Liefde is zo blij over de liefde, dat ze dat in haar geluk niet beseft. Zoals de lamp alleen maar licht kan geven en geen gedachte eraan verspilt of ze anderen daarmee van nut kan zijn; zoals de roos alleen maar geurt, omdat er niets anders te doen valt, onafhankelijk ervan of er iemand is die ervan geniet; zoals de boom schaduw geeft ongeacht het feit of er iemand staat of niet.

Dat alles is als de liefde, onafhankelijk van mensen. Liefde is er, ze heeft géén object. Licht, geur, schaduw zijn er, los van het feit of er iemand van profiteert of niet. Daarom weten ze ook niets over verdienste of goede daden. Hun linker hand is zich niet bewust van wat de rechter doet.

Tenslotte hoort tot het wezen van de liefde de vrijheid. Zodra er dwang, controle en conflicten zijn, sterft de liefde. Ook de roos, de boom en de lamp laten je volkomen vrij zijn. De boom zal geen moeite doen om je in zijn schaduw te trekken ook niet als een zonnesteek dreigt. De lamp zal je niet haar licht opdringen, zelfs niet wanneer je in het donker struikelt.

Bovenstaande tekst, trof de liefde die ik ontving als geschenk, meerdere malen handelde ik vanuit mijn hart, was ik vrij, ongeconditioneerd, onbewust van verdienste of goede daden, helaas werd mijn actie uitgelegd als controle.
Het karma van een mensenleven trof de liefde, en liet een vlam doven. Waarna, de liefde niet meer ontvangen kon worden als geschenk.

Denk eens aan al die controles en beperkingen die je worden opgelegd, waar je je aan moet onderwerpen, als je angstig je eigen verwachtingen wil waarmaken, om liefde, of om toestemming te verkrijgen, of omdat je bang bent om liefde te verliezen. Elke keer als je je onderwerpt aan deze dwang verstoor je de vaardigheid om lief te hebben, die deel uitmaakt van je eigen natuur. Want als jij je onderwerpt kun je er niet omheen dat je ook anderen gaat onderwerpen; wat je anderen toestaat dat ze jou aandoen, dat doe je ook hen aan.

De liefde straalt vrij, zonder verwachtingen, niet angstig om de verwachtingen van het ego waar te maken.

Denk er eens over na: al die controlemechanismen in je leven, al die dwang. Als je erover nadenkt verliezen ze misschien hun kracht. En op het moment dat ze verdwijnen, keert de vrijheid terug. En vrijheid, dat is alleen maar een ander woord voor liefde.